کاش می شد سرزمین عشق را
در میان گامها تقسیم کرد
کاش می شد با نگاه شاپرک
عشق را بر آسمان تفهیم کرد
کاش می شد با دو چشم عاطفه
قلب سرد آسمان را ناز کرد
کاش می شد با پری از برگ یاس
تا طلوع سرخ گل پرواز کرد
کاش می شد با نسیم شامگاه
برگ زرد یاس ها را رنگ کرد
کاش می شد با خزان قلبها
مثل دشمن عاشقانه جنگ کرد
کاش می شد در سکوت دشت شب
ناله ی غمگین باران را شنید
بعد،دست قطره هایش را گرفت
تا بهار آرزوها پر کشید
کاش می شد مثل یک حس لطیف
لا به لای آسمان پر نور شد
کاش می شد چادر شب را کشید
از نقاب شوم ظلمت دور شد
کاش می شد از میان ژاله ها
جرعه ای از مهربانی را چشید د
در جواب خوب ها جان هدیه داد
سختی و نا مهربانی را ندید
کاش می شد با محبت خانه ساخت
یک اتاقش را به مروارید داد
کاش می شد آسمان مهر را
خانه کرد و به گل خورشید داد
کاش می شد بر تمام مردمان
پیشوند نام انسان را گذاشت
کاش می شد که دلی را شاد کرد
بر لب خوشکیده ای یک غنچه کاشت
کاش می شد در ستاره غرق شد
در نگاهش عاشقانه تاب خورد
کاش می شد مثل قوهای سپید
از لب دریای مهرش آب خورد
کاش می شد جای اشعار بلند
بیتها را ساده و زیبا کنم
کاش می شد برگ برگ بیت را
سرختر از واژهی رویا کنم
کاش می شد با کلامی سرخ و سبز
یک دل غم دیده را تسکین دهم
کاش می شد در طلوع یاسها
به صنوبر یک سبد نسرین دهم

بی اعتمادی
در خود بزرگ بینی است
و ترس ، قفل غرور است
و فقر
ستون و دیوارهای زندان ماست
که خود را در آن حبس کرده ایم
و از ترک ها و شکاف هایش
آرزوها را بو می کشیم
آزادی و پذیرفته شدن را
تو و من
شهامت آغاز را داشتیم تا
قفل ها را باز کنیم
خود را رها سازیم
می شناسم این موهبت را
که اجازه دارم خود را رها کنم
و نه اینکه خود را نابود کنم
فقط از این طریق می توانم
همیشه ، دوباره بلند شوم

در دور دست غوغایی است
و در چشمان تو چه می گذرد؟
اندوه را فراموش کن .
عشق در همین حوالی نشسته است.
باور کن قلبت را
که آکنده از عشق و پاکی است.
و بشکن!
افسون سیاهی را بشکن
و در شب طلوع کن...
بی پایان!

به سراغ تو شبی می آیم..
با دوصد بوسه ناز..
با دو صد راز و نیاز. . ..
به سراغ تو شبی می آیم...
با دلی خسته ز درد، با غم با غصه زیاد
مثل شبنم كه نشیند بر گل
چو حبابی كه نشیند بر آب
مثل بارون روی گلبرگ درخت
همچو دیدار تو با من در خواب
به سراغ تو شبی می آیم
من به دیدار تو باز می آیم...
با نسیمی آرام پر از عطر بهار
من به دیدار تو باز می آیم...
با دلی خسته ز درد، دور از نیرنگ و ریا
می دهم دل به دل قصه تو
قصه غصه تنهایی تو
می كشم بار غم تو بر دوش
خسته از دوری و تنهایی تو
به سراغ تو شبی می آیم

اینجا نیستی؟
تو اینجا نیستی ! تنهای تنها ، با سکوتی سخت درگیرم
و می دانم ، اگر دیگر نیایی ،
در غروبی سرد و غمبار و پر از تردید می میرم !
امید بازگشت تو ، مرا زنده نگه می دارد و آری
تو می آیی !
تو می آیی بهانه من ،
و می دانم دوباره شاخه های خشک احساسم ،
جوانه می زند ،
لبریز از عشق و شکوه زندگی می گردد و با تو ،
تمام لحظه های تلخ پاییز و زمستان را ،
تمام لحظه های بی تو بودن را ، تمام خاطرات سرد و بی روح نبودت را ،
شبیه قاصدک ، در دست های باد می اندازد و دیگر ،
به آن فصل پر از دلتنگی و سرما نیندیشد !
تو می آیی بهانه من ،تو می آیی ،
و شوق دیدنت ، این شاخه های خشک را زنده نگه می دارد و
تنها به شوق تو ،
سکوت ژرف و سرد مرگ را بدرود می گوید .

سالها بعد یاد تو از خاطرم خواهد گذشت
و نخواهم دانست کجایی .....
اما
سلام وآرزوی من برای خوشبختی تو
تو را در خواهد یافت
و در بر خواهد گرفت
و احساس خواهی کرد
اندکی شاد تر و اندکی خوشبخت تر
و نخواهی دانست
كه چرا......

سفری ساده از تمام دوستت دارم
تو از یادم نمی روی
سوزن ریز بی امان باران
بر پیچک و ارغوان
تو از یادم نمی روی
تو . . .
با من چه کرده ای که از یادم نمی روی؟

هیچَش به هیچ کس شبیه نیست ...
نه دلتنگیش مثال آدمیزاد می ماند
نه شادیش ...
تنها شریکِ خاطراتِ ماندگارش
دلِ نداشته ای ست
که سالهایِ سال
بارِ جسمِ خاکی اش را به دوش می کشد ...
هیچَش به هیچ کس شبیه نیست ...
پاییز را از همه فصل ها دوست تر دارد ...
و نگاهش به همه فصلها
پاییزی است ...
هیچَش به هیچ کس شبیه نیست ...
نه ستارگان را ستاره می بیند
نه زمین را زمین ...
کودکانه شاد است
کودکانه ساده ...
هیچَش به هیچ کس شبیه ...

انکار نمی کنم
شعرهایی که نوشتم
بر بالهای پروانه ای که روزی نشست
بر گلهای پیراهنم
این بار
بماند یادت
دم رفتن که دست می کشی به موهایت
تصویرت را در آینه جا بگذاری
که باور کنم دنیا
جهنم زیبایی است
حالا...
که دستهای تو سنگین ترین گوشواره های جهان را
به گوشهای من آویخته اند، بگذار
لب بزنند تمام مردم شهر
ملامت مان را
امروز...
چشم آینه در انتظار توست

هواي تو را کرده ام
قديمي ترين خاطره ام
سبک تر از کوه
بر شانه هاي خيالم هنوز هم
سنگيني مي کني
چه قدر تيشه به پايت
نشاندم به سينه ام
که راهي پيدا کنم از آن سويش
که باز
به نظاره ماه به بهانه دوري
به گريه ببينمت
چه سالهاست به التماس نشسته ام
تا زلزله اي
بر کند از وجودم اين بغض جا مانده از ترا
اما هنوز هم
مثل هميشه
هواي تو را کرده ام.